Լաբում նստած եմ, մինչ գիտափորձի մասնակիցս համակարգչի առաջ հերթով կատարում է իրեն տրված հանձնարարությունները։ Լաբում նստած եմ էս տարի վերջին անգամ։ Ու ինչքա՜ն երկար ու ձիգ օրեր եմ անցկացրել էս տարի լաբերում։ Նոր հաշվեցի, գիտափորձի մոտ 200 մասնակից եմ ունեցել։
Հույս ունեմ՝ 2019֊ն էլ էսպես չի լինի։ Մենակ լաբում լինելու մտքից սիրտս խառնում է։ Ուզում եմ մի քիչ «իսկական» բաներով զբաղվել։
Ասենք, նոյեմբեր֊դեկտեմբերն էսպես պիտի չլիներ։ Ես ուրիշ պլաններ ունեի։ Որոշել էինք, որ ես Նորվեգիայում կանցկացնեմ գիտափորձերը, Ֆաբիոն՝ Դանիայում։ Հետո հանկարծ պարզվեց, որ Դանիայում պիտի ես ու Ֆաբիոն միասին անենք։ Անդուր մի բան։
Վաղվանից արձակուրդը սկսվում է։ Դանիայում ապրելուս ընթացքում երևի առաջին անգամ է, որ տեղը տեղին ձմեռային արձակուրդ եմ գնում։ Լիքը հոդվածներ ճամփեքին լռված են, ու գիտեմ՝ համահեղինակներս հենց տոներին են հայտնվելու իրենց խմբագրումներով։ Բայց աշխատանքային կոմպս տասը օրով անջատելու եմ ու ուրիշ բաներով զբաղվեմ։
Էս տարի առաջին անգամ նաև Ծննդյան տոների ընթրիք ենք մեր տանը կազմակերպում։ Դանիական իրականության մեջ դա կարևորագույն իրադարձություն է. մի տեսակ մեծ ես քեզ զգում, երբ կարողանում ես հյուրերին քո տանն ընդունել։ Իհարկե, այս տարի շատ քիչ ենք լինելու։
Նաև առաջին տարին է, որ ոչ մի կերպ չենք ճամփորդում։ Երևի իմ կյանքում չի եղել էնպիսի տարի, որ ճամփորդություններից էս աստիճանի զզված լինեմ։ Ու թեև Մորթենը հաճույքով որևէ տեղ կպոկվեր, ես երկու ոտքս դրեցի մի կոշիկի մեջ ու ասացի, որ ոչ մի տեղ չեմ գնալու։
Ինչպես ցանկացած արձակուրդից առաջ, հիմա էլ լրիվ ուժասպառ եմ։ Վերջին օրերին քնած եմ մնում. մի բան, որ ինչ սկսել եմ զարթուցիչ չօգտագործել, երբեք չէր լինում։ Ու նստած երազում եմ վաղվա մասին, երբ գնացք կնստեմ, ու ուսերիս վրա ոչ թե այս կամ այն աշխատանքային բեռը կլինի, որ պիտի այս կամ այն բանն ավարտին հասցնեմ, այլ Միրանդա Ջուլայի պատմվածքների ժողովածուն։
Մասնակիցս վերջացրեց հերթական առաջադրանքը։ Գնամ, հաջորդը միացնեմ։
Անձնական տարածք 