Անկապ

Երբ քեզ վատ լուր են հայտնում, պիտի քեզ չկորցնես ու քեզ պինդ պահես՝ փորձելով հանգստացնել վատ լուր հայտնողին, հետո նաև տեղեկացնես մյուսներին։ Երբ մեկն օգնության կարիք ունի, առաջինը դու ես ձեռք մեկնում, երբեմն նույնիսկ մեջտեղից ճղվում, որ փորձես շտկել անշտկելին։ Երբ աուտիզմով ուսանողից բոլորը փորձում են գլուխներն ազատել, դու նրա վերջին հույսն ես մնում, որ կօգնի համալսարանն ավարտել։ Երբ առողջական խնդիրներով ուսանողը տարկետումից վերադառնում է, որ դիպլոմային գրի, դու դառնում ես այն մարդը, որ պիտի օգնի նրան։

Իսկ երբ քո հերթն է գալիս, վախենում ես, քաշվում, չես կարողանում որևէ մեկից օգնություն խնդրել։ Ուղղակի հոգնել ես ուժեղի քո դերից, որովհետև երբեմն դու էլ ես ուզում կանգնել, ասել՝ էլ չեմ կարողանում։ Ու չես կարողանում կենտրոնանալ քեզ համար կարևոր գործերի վրա։ Չես կարողանում կենտրոնանալ ինքդ քեզ վրա, քո կարիքների վրա, որովհետև պարզապես այդ դերն ես ընտրել։ Ու չես կարողանում ազատվել այդ դերից, որովհետև քեզ մոտ պարզապես լավ է ստացվում, պարզապես հիանալի ես խաղում։

Ինչու՞ է բոլորին գոհացնելն էդքան կարևոր։ Ինչու՞ չես կարող պարզապես մեյլերն անպատասխան թողնել կամ գրել․ «Կներես, չեմ կարող»։ Ինչու՞ պիտի մեջտեղից ճղվես, որ ամեն ինչ հասցնես, իսկ վերջում նստես, էսպիսի գրառումներ անես, որովհետև ուղեղդ հոգնած է կինո նայելու համար, ուղեղդ հոգնած է գիրք կարդալու համար, ուղեղդ հոգնած է գրելու համար։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s