Բախտավոր

Էս վերջերս ամեն ինչ թարս էր գնում։ Մի կողմից, իմաստության ատամներս էին։ Էրեկ նկատեցի, որ գրեթե ամբողջ ամիս ցավազրկող եմ խմել՝ թե՛ ատամներս հանելուց առաջ, թե՛ հետո։ Դե հանելուց հետո մենակ երեք շաբաթ ցավի մեջ տառապում էի, մինչև ստոմատոլոգս ֆայմեց հակաբիոտիկ նշանակել։ Արդյունքում՝ երեք շաբաթ բավական անդուր տրամադրություն ունեի։

Երևանում էլ բանկոմատից փող հանելիս մոռացա քարտս վերցնել, բանկոմատը կուլ տվեց։ Լավ էր՝ հասցրել էի փող հանել, Երևանում ծախսելիք ունեի։ Բայց եթե մինչև հետ գնալս քարտս չստանայի, լիքը խնդիրներ էին լինելու. Կոպենհագենում ոչ մի աշխատանքային օր չէի լինելու, որ դիմեի քարտիս համար։ Կարող էի Մորթենից պարտքով փող վերցնել, բայց Դանիայում շատ տեղերում կանխիկով էլ գործարք չեն անում։ Լավ էր՝ Երևան գտնվելու վերջին աշխատանքային օրվա վերջին քարտս ինձ տվեցին։

Էդ էլ հերիք չի, երբ Երևանից հասանք Կոպենհագեն, պարզվեց՝ իմ բագաժը Մոսկվայից չի էկել։ Իրականում մեջն էնքան էլ շատ բան չկար, բայց հաշվի առնելով, թե ես ինչքան քիչ շոր ունեմ ու իմ ունեցածի ուղիղ կեսը Օրհուսում է՝ահավոր վիճակում էի հայտնվել։ Հա՛, ու շորերիս կեսն էլ Օրհուսում էին մնացել իմաստության ատամիս պատճառով. քանի որ բժիշկը հանգիստ ու օփիոիդներ էր նշանակել, Օրհուս չէի գնացել ու տնից էի աշխատում։ Թե չէ սովորաբար բալանսը լավ պահում եմ։ Բայց գոնե լավ էր, որ գոնե ապահովության համար միշտ ձեռքի ուղեբեռումս մաքուր ներքնաշոր եմ պահում, իսկ Կոպենհագենում էլ մի օր էի մնալու ու հաջորդ օրը գնալու էի Օրհուս։

Երեքշաբթի երեկոյան հասա Օրհուս ու մի նոր անակնկալ. հեծանիվս գողացել էին։ Իրականում էնքան էլ լավ չէի կայանել, երկրորդ կողպեքով էլ չէի կողպել, որովհետև վերջին անգամ Օրհուսից գնալիս թե՛ ուշանում էի, թե՛ կարծում էի երեք օր անց նորից գալու եմ։ Բայց ամբողջ երեք շաբաթ հեծանիվս թողել էի, ոնց էլ չլիներ, ինչ֊որ մեկը կգողանար։

Էդպես դարդոտած տուն գնացի, ճամպրուկիցս էլ նորություն չկար։ Մտածեցի՝ հինգշաբթի օրը լվացք կանեմ ու ուրբաթ օրը մի ուսապարկ լիքը մաքուր շորերով Կոպենհագեն կգնամ։ Աչքս լույս։ Տանտիրուհուս լվացքի մեքենան փչացել էր։ Խառնված իրար սկսեցի լուծումներ փնտրել։ Միակ ելքը մնում էր կեղտոտ շորերս հավաքել, հետս գործի տանել, հետո էլ էնտեղից Կոպենհագեն գնալ։

Ու ոնց որ ամեն ինչը տեղը տեղին թարս էր գնացել, էլ թարս գնալու տեղ չկար։ Բայց էսօր մի բան էլ տեղի ունեցավ։ Սկսեմ նախապատմությունից։

Մի քանի ամիս առաջ կարուսելից իջնելիս հեռախոսս ընկավ ձեռքիցս ու կոտրվեց։ Նորը գնեցի։ Ու գնելիս ռիվյուների մեջ ոչ մի տեղ չնկատեցի հեռախոսի ամենակարևոր թերությունը՝ սղլիկ էր։ Ու հիմա ոնց պատահի, ընկնում է։ Էկրանն արդեն ճաքած է, ու մտածում եմ՝ ինչքան կձգի։

Էդպես էսօր լանչին երրորդ հարկի պատշգամբում էինք, մեկ էլ ինչ֊որ դրխկոց լսեցինք։ Կոլեգաներս թե՝ էս ի՞նչ էր։ Ես էլ թե՝ երևի հեռախոսս էր։ Հեռախոսս էլ գրպանումս էր, ձեռք չէի տվել։ Էդպես սղլիկ֊սղլիկ սղացել, ընկել էր (առաջին անգամը չէր, որ առանց դիպչելու ընկնում էր)։ Բայց այս անգամ երրորդ հարկից առաջին հարկ էր ընկել։ Էդպես վատացած իջա ներքև՝ արդեն պատրաստ լինելով մաս֊մաս եղած հեռախոսս վերցնել։ Մեկ էլ որ հասա, տեսնեմ՝ էդ մասով խոտով ծածկված հողի մի գիծ է անցնում, ու հեռախոսս բետոնի փոխարեն հենց խոտի վրա է ընկել, ոչինչ չի պատահել։ Մտածեցի՝ բախտս լավ բերեց, բարձրացա վերև լանչս շարունակելու։

Բայց հիմա շունչս պահած մտածում եմ՝ հաջորդն ինչ է լինելու։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s