Հետաքրքրասերը 2

Էս քանի օրը առավոտյան ահագին շուտ եմ արթնանում (7 – 7:30֊ի միջակայքում իմ սովորական 8 – 8:30֊ի փոխարեն)։ Շուտ արթնանալու առավելություններից մեկն էն ա, որ հետաքրքրասերը դեռ քնած ա լինում խոհանոց մտնելուս պահին, հետևաբար երկար֊բարակ զրույցներ տեղի չեն ունենում, ու ես հասցնում եմ ժամանակին տնից պոկվել՝ ժամը 9֊ի կողմերը հայտնվելով աշխատավայրում։

Բայց էսօր առավոտը ոնց էր ստացվել, տնկիցս էլ էր շուտ արթնացել, ու մինչ ոտնաթաթերիս ծայրերի վրա մտնում էի խոհանոց, բռնացրեց ինձ ու զրույցի բռնվեց։ Նախ նկատեց, որ շուտ եմ արթնացել։ Ասացի, որ երևի օրերի երկարելը կապ ունի։ Հարցրեց, թե արդյոք վարագույրը չեմ քաշում գիշերը։ Ասացի՝ չէ։ Զարմացավ, թե՝ շուտով ժամը չորսից լույս ա լինելու, ո՞նց ես անելու։ Հինգ տարի ա, ինչ էս երկրում եմ, մի բան կանեմ էլի։

Էսօր նաև էն օրերից էր, որ տանը նախաճաշի պարագաներ ընդհանրապես չկային, իսկ ես էլ թարսի պես սոված սատկում էի։ Հետևաբար, արագ֊արագ սուրճս կուլ տալուց հետո՝ հագնվեցի, որ դուրս գամ, որ համալսարանից ուտելու բան առնեմ։ Դուրս գալու պահին մի հատ էլ հարձակման ենթարկվեցի, թե ինչու սենց շուտ։ Ասեցի, որ հեծանիվով չեմ, պիտի քայլեմ (իրականում քայլելու համար էլ էր շուտ, 8:30 համալսարան հասա)։

Ժամը 5֊ին տրաքած տուն եմ մտնում։ Յոգայի դասս չեղարկել էի, գործից հետո մի ժամ քաղաքում թափառում էի, որ իբր թարմանամ։ Տնկիցս տանն էր։ Բռնացրեց, հարցրեց, թե ինչու եմ շուտ տուն էկել։ Ասեցի, որ գործի շուտ եմ գնացել, շուտ էլ էկել եմ ու որ շշմած եմ, չորս բաժակ սուրճ եմ խմել, բայց օգուտ չկա։ Ասեց՝ ի՞նչ սուրճ, պիտի ջուր խմես սենց դեպքերում։ Ասեցի՝ հետն էլ ջուր եմ խմել, մի բաժակ սուրճ էի խմում, մի բաժակ ջուր, մի բաժակ էլ կանաչ թեյ ու էդպես շարունակ։

Կարտոֆիլ դրեցի խաշելու, մտա սենյակս, որ Յոենսուի ուսանողներիցս մեկի աշխատանքը ստուգեմ։ Մի կես ժամ հետո ձեն տվեց, թե՝ հիշու՞մ ես, որ կարտոֆիլ ես դրել։ Հա, հիշում եմ, ես գիտեմ, որ էս կարտոֆիլին 40 րոպե ա պետք։ Բայց նավսյակի գնացի, ստուգեցի։ Դեռ հում էր։

Աշխատանքը ստուգեցի, մեյլերը գրեցի, գնացի խոհանոց։ Վերջապես կարտոֆիլը պատրաստ էր։ Սառնարանից լիքը ուրիշ բաներ հանեցի։ Էկավ հետաքրքրասերը, թե՝ հը՜մ, կարտոֆիլ ու խոզապու՞խտ։ Ասում եմ՝ վերջինը աղբ ա, Մորթենից ա մնացել, նոր եմ նկատել։ Գնաց֊էկավ, գնաց֊էկավ, նորից նայեց ափսեիս։ Ավոկադո՞։ Էս հայկակա՞ն ա։ Չէ։ Ի՞նչ հայկական։ Հոգնած ինձ տուն եմ գցել, տանը ինչ կա֊չկա փորձում եմ օգտագործել, որ շաբաթ֊կիրակի չփչանա, ասում ա՝ հայկական։

Ափսես սիրուն սարքեցի, մեկ էլ թե՝ բա էս երեկո ի՞նչ ես անելու։ Ասեցի՝ կարդալու եմ։ Ափսես վերցրի իմ սենյակ, էկա կոմպիս մոտ ու էս տեքստը գրեցի։ Հենց նոր ընթրիքս կերա, պրծա։ Շուտով լվացքս կփռեմ, ու արդեն կարող եմ գիրքս կարդալ։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s